Toch weer...

Zondag 28 december, we zitten gezellig te eten met ons gezinnetje. Mijn rechterarm valt uit (is verlamd) en mijn spraak valt ook al snel uit. Bang... Daar zit ik dan met twee verlamde armen (mijn linkerkant is nog verlamd van de vorige cva) Manlief belt de huisartenpost, die sturen een a...mbulance. Maar in de tussentijd trekken de verlammingen weg, ik moet naar de huisarts komen. We gaan erheen, mijn arm tintelt, mijn spraak is niet goed. Manlief meldt ons aan aan de balie, ze willen mij even zien (het is erg druk). Ze vragen mij mijn naam en adres, ik hoor haar, ik begrijp haar, maar ik kan niks zeggen. Meteen word ik door de huisarts gezien. Hij stelt wat vragen en belt de neuroloog ''Ik heb hier mevrouw Kweens die een cva heeft.'' Paniek! Heeft? Nee, heeft gehad, niet nu weer. Echt niet nu weer. Naar de spoedpost, de neuroloog en verpleegkundige staan me al op te wachten. Allerlei onderzoeken, mijn spraak is niet goed. Naar de scan. En door naar de neurologie-afdeling voor een trombolyse (Behandeling zodat het bloedpropje oplost). Mijn arm en spraak komen en blijven terug. Ik moet blijven, lig ook aan de hartbewaking.
Wat een angst....Verlamd en toen weer niet, spraak kwijt en spraak terug.
De dag erna allemaal onderzoeken. Uitslag: ik heb een tia gehad, dankzij het snelle handelen, anders was het wellicht een nieuwe cva geweest.
Vandaag dan naar huis. Het gaat goed, maar mijn God wat ben ik bang. Ik zag mezelf al leven met twee verlamde armen.....En hoe kan dit nou...Ik ben jong, ik slik bloedverdunners...en toch....Ik heb nu extra bloedverdunners, maar bang ben ik wel. Geschrokken en bang. Als ik iets voel wat niet hoort, moet ik meteen de arts bellen.
Nu bijkomen, extra rusten, bijkomen en proberen niet te bang te zijn. Maar eigenlijk voel ik me heel klein en angstig,..,.Ik ben 31, moeder van de 3 mooiste kinderen van de wereld, en ik heb een lijf dat me steeds in de steek laat. Dus sorry als ik niet lief ben, snauw, of als ik ff niet kan afspreken omdat ik moe ben of de drukte niet aankan. Ik ga nu beter luisteren en gehoor geven aan het lijf om te voorkomen dat mijn lijf me echt in de steek gaat laten

359

359 dagen geleden raakte ik invalide.30 jaar, moeder van 3 lievelingen. Ik nam het leven zoals ik het had als vanzelfsprekend, zoals iedereen denk ik. ''Je weet pas wat je mist als het er niet meer is.'' Dat vind ik erg waar. 

De dag, 9 mei 2013, hemelvaartsdonderdag, zal ik nooit vergeten. Ik stond op met twee lievelingen, maakte ontbijt, had geen kracht om de koelkast te openen, de bekers van mijn meisjes liet ik vallen (klungeligheid dacht ik). Ik loop vanuit de keuken naar de kamer, praten gaat moeilijker, ik zak door mijn been. Mijn lieveling haalt manlief. Hij helpt me op de bank. ''Wat is er? Wat moet ik doen?'' ''Beroerte, 112.'' Hij herkent het als ik het zeg. Belt 112. En het circus begint. Naar het ziekenhuis. Ik wil mama....ik ben 30 en wil mama. ''We brengen je over naar Nijmegen.'' Alles in sneltreinvaart. Huphup, weg, ambulance. ''U mag best slapen hoor.'' Ik wil niet slapen, ben wel moe, wil wakker blijven, dan weet ik wat er gebeurt. Ik wil mama.

In Nijmegen doen ze een onderzoek, welke behandeling werkt het beste bij jonge mensen. Ik doe mee, maar word uitgeloot. Uiteindelijk blijf ik een week in Nijmegen. Zelf zitten kan ik niet. Mijn spraak is terug. Mijn arm en been zijn verlamd. Eten lukt nauwelijks, ik knoei. Katheter is nodig, want ook ''dat'' is verlamd. Ik herinner me het hulpeloze gevoel dat ik had, naakt in bed liggend, gewassen worden. Daar lag ik hulpeloos, van zelfstandige vrouw naar hulpeloos...weet ik het. Na een paar dagen zie ik mezelf voor het eerst in de spiegel. 14 kilo kwijt, kwijlend, bleek, het lukt me niet te blijven kijken. Ik mag douchen, met zusters, maar het kan niet. Ik heb een longembolie. Ga ik dood?

 Na een week naar ons eigen ziekenhuis. Daar drie weken gelegen. Inmiddels weer zindelijk. Eten gaat goed. Drinken ook. Ik begin langzaam zelf te kunnen zitten. Mijn been begint heel voorzichtig iets te doen. Mijn arm ben ik kwijt. Maar dat geeft niks. Ik ga er voor. Ik laat me niet kisten. Ik heb drie lievelingen, op dat moment ruim 3, net 2, en een half jaar oud. Ik MOET.Ik begin te lopen in de loopbrug. En trots!

Er komt een revalidatie-arts kijken van Blixembosch. Ik wil daarheen. Dat is mijn kans. Mijn redding.

Na drie weken ziekenhuis mag ik door naar Blixembosch. Een flinke strijd begint.  Een strijd van 3.5 maanden intern en 2.5 maanden poliklinisch. Strijden om mezelf te kunnen redden. Er te kunnen zijn voor mijn lievelingen.  Ik kwam binnen in een rolstoel en verliet het lopend, met stok en aangepaste schoen. Hulpmiddelen die ik niet wil. Maar ik zal moeten. Waar zeur ik over. Ik ben er nog. 

Dapper en onbevreesd begin ik aan de weg naar huis. Weg van de instelling, weg van de lieve en dappere mensen die ik heb mogen ontmoeten. Gek, maar de instelling was ook een soort thuis.

Echte thuis is bij manlief en mijn drie lievelingen. Maar dan begint de strijd eigenlijk pas echt. Zielsveel hou ik van mijn lievelingen, maar ik word erg geconfronteerd met dat wat ik niet meer kan, praktische dingen, maar ook vermoeidheid. God, wat heb ik me daar op verkeken. Zelfs nu heb ik daar nog moeite mee.

Het is aanstaande vrijdag een jaar geleden. Ik ben 31, moeder van drie lievelingen (4, 3 en 1.5 jaar). En dit is het dan. Mijn been, stok en schoen, oke. Nu begint mijn andere been overbelast te raken. Mijn arm doet niks, behalve pijn. Mijn schouder valt zonder hulpmiddel uit de kom. Ik heb volgende week een rolstoelaanmeting voor lange stukken en dagjes weg. Ik ben 31 . . . . . . .

Een geworstel vind ik het. Een jaar verder. Invalide. Moeder? Ja, moeder blijf ik. Maar wat voor. Vrouw van? Ja, dat blijf ik ook. Maar alles is anders. Het heeft me veel gekost, lichamelijk, geestelijk, qua vrienden, qua hobby, qua vrijheid, qua vermoeidheid. Maar het heeft ook dingen opgeleverd, al  moet ik eerlijk zeggen dat ik het nu moeilijk heb. Erg moeilijk. Ik heb weinig gehuild/gerouwd om wat er is gebeurd en nu dat jaar dichterbij komt......Vergeef me als ik mezelf even niet lijk te zijn. Ik worstel.

Krachtig leven

Ik wilde starten met ''dit was niet mijn jaar, want..'' Maar als ik daarmee begin, heeft deze log weinig nut. Iedereen, mijn trouwe lezers, weten hoe mijn/ons jaar was. Waarom opsommen dat wat iedereen weet. Liever begin ik anders :

''Vandaag gezwommen op Blixembosch, met een andere begeleidster dan normaal. We raakten aan de praat. Ze gaf aan vaak mensen tegen te komen met een cva, maar zo jong is toch uitzonderlijk. Blablabla. Een half uur verder ''Ik heb zitten kijken en je zwemt goed. En wat ben jij positief en vol kracht. Chapeau.''

 En ik zat te denken, dat wordt de titel van mijn laatste log 2013 ''Krachtig leven''. Geen terugblik. Geen zien hoe t was en hoe t nu is. Nee, kracht, hoofd recht, schouders recht, borst naar voren ''hier ben ik en ik lach de toekomst tegenmoet''. 2014 wordt mijn/ons jaar. Blixembosch ga ik achter me laten, manlief vindt werk, de kinderen gaan goed. Ik ga een boek schrijven. Ik leer blokfluiten. 

Kracht. Liefde. Doorgaan, daar gaat het om.

Met dank aan mijn familie/vrienden, kennissen die ons steunen. Allemaal een krachtig en liefdevol 2014

Afscheid van en loslaten

Ik zoek wijze woorden. Wijze dingen die me helpen kunnen. De laatste dagen zjn verwerkingsdagen. Moeite met mijn halfjaar....moeite met..

 

Mezelf geconfronteerd met dat wat niet kan, dit weekend. Mooie goedwerkende linkerhanden gezien bij blokfluiters mt hoog niveau.

 

Er zijn veel dingen die ik niet meer kan. Voor mezelf besloten dat ik van die dingen foto's ga maken in een collage. Dingen die ik niet meer kan en waar ik last van heb.Voor mezelf Om los te laten wat is geweest.

Mezelf ook voorgenomen om mijn vorig leven niet meer na te willen streven. Dingen loslaten en genieten, koesteren, wat ik had. Andere dingen vinden.

Is dat afscheid nemen van, koesteren en loslaten een goed plan? 

Al....nee, pas..

Ik wilde beginnen met ''Al een half jaar geleden.....'' maar het is beter om te zeggen ''Pas een half jaar...''

In ieder geval, vandaag 9 november 2013, een half jaar terug 9 mei 2013. Precies een half jaar. Ik maak het nog mee, de kinderen die wakker worden, mijn gedachte ''het is hemelvaart, Patrick vrij, we gaan er een leuke dag van maken''. Met de liefste meiden loop ik naar beneden om het ontbijt te maken. Ik krijg de koelkast niet open met mijn linkerarm, maar gebruik gewoon de rechter. Ik laat het drinken van de lievelingen 2 keer vallen en vind mezelf een kluns. De meiden kijken tv, ik loop naar ze toe, wil iets zeggen en mijn spraak is vertroebeld. Ik zak in elkaar, door mijn been. De meiden rennen naar papa, die komt al gauw en helpt me op de bank. ''Wat is er dan? Wat moet ik doen?'' ''112, beroerte''. Hij vraagt me mijn armen uit te steken, het lukt niet, hij ziet het ook, de beroerte. De ambulance komt, ik raak in paniek ''mijn leven, mijn kinderen..'' Doodeng.

Naar het ziekenhuis, inderdaad een beroerte, naar Nijmegen ''u mag wel slapen mevrouw.'' Ik ben moe, waarom ben ik zo moe. Ga ik dood? Wat blijft er over? De kinderen. Mama, ik wil mama.

Man en ouders komen ook naar Nijmegen. Uitgeloot voor een studie, een week Nijmegen met bijkomend nog een longembolie. Moe. Gesprekken kan ik niet volgen. Ik ben moe Mijn arm doet het niet, mijn been niet. Mijn mond hangt. Ik word gewassen, hoe vernederend. Ik zie mezelf voor het eerst in de spiegel...snik...14 kilo lichter. ik kan zelf niet recht blijven zitten, totaal geen rompbalans.

Na een week naar het ziekenhuis hier. Dichterbij huis. Bij de kinderen. Mijn God, mijn kinderen, mijn allesjes snappen er niks van. Steeds afscheid nemen voelt ondraaglijk. Niet 24/7 moeder zijn maakt me radeloos, boos, verdrietig.

Na 3.5 week over naar Blixembosch, mijn kans, mijn redding. Ik moet en zal er alls uithalen. 3.5 maand intern, daarna 3 dagen poliklinisch. Inmiddels 2 dagen poliklinisch en eind deze maand hoor ik mijn einddatum. Hopend op een goede start van 2014, want 2013 was mijn jaar niet.

Mijn arm verloren. Mijn zelfstandigheid om voor mijn wondertjes te zorgen, mijn mobiliteit. Lopen lukt weer, zij het met aangepaste schoen en stok, maar ach. Ik ben blij dat het kan.

Een ander lijf heb ik gekregen, zonder pardon, niemand die me vroeg of ik dat wilde. En niemand die het oude lijf terug kaan brengen. Nee, dat was...Mijn leven liep zo goed en nu ik dit verhaal van pas een half jaar typ, rollen de tranen over mijn wangen. Ik ben nog moe en mijn arm komt niet meer terug, mijn spraak verdwijnt bij stress en vermoeidheid, muziek maken is anders. Alles is anders. En ik moet dankbaar zijn dat ik er nog ben en dat ik , zij het anders, nog leef en mijn kinderen kan geven wat ze nodig hebben, maar nu ben ik even niet dankbaar Ik ben even intens verdrietig. Zo intens dat het pijn doet. 

Het is tijd

Het is tijd voor een nieuwe blog. De tijd gaat snel en ik vergeet vaak dat het maar kort geleden is dat ik de cva heb doorgemaakt. Ik ben weer thuis, alles loopt. Nou ja...loopt.....

 

De nieuwe schoenen zijn er. Erg prettig!

Met de fiets zijn we nog bezig.

Ik vergeet alleen te verwerken. Maar hoe doe ik dat. Ik moet alles inplannen, maar ik kan toch niet in plannen dat ik van 2 tot 3 op de bank ga zitten verwerken.

Geen idee hoe. Maar t moet, want t wordt steeds erger. Soms kan ik niet meer praten. Vorige week wist ik zeker dat ik nooit meer wakker zou worden. Ik bn bang. Een paar dagen voor de cva gng ik naar de huisarts voor iets onschuldigs, paar dagen erna de beroerte. Nu ben ik bang. Bang voor nog een klap.

En eerlijk is eerlijk, ik kan niet meer. Ik ben op. Op van het vechten. Ik kan niet nog een keer zo hard vechten. Maar waar heb ik het over, over een angst.....een angst die niet reeel is, wel te begrijpen, maar niet reeel.

En ik schop mezelf maar weer verder, werken, hard werken, voor de kinderen.  

En met dank aan alle lieve vrienden die me helpen het geld voor de aanpassingen vd fiets bij elkaar te krijgen. 

Tijd voor een....

... Update! Wat is het lang geleden dat ik heb zitten bloggen. De tijd gaat ook zo snel en tijd over heb ik niet. De ''to-do'' dingen stapelen zich op. Maar goed, dat komt ook wel ooit goed.

 

Om meer lichamelijke rust te krijgen, heb ik standaard een middagdut en bemoei ik me alleen met de dingen beneden. Het werd teveel voor mijn lijf als ik 10 keer heen en weer ging met de trap. Dat zorgde voor meer spierspanning en nu ontspant het meer, ook dankzij spierverslappers en nog eens botox in mijn kuit.

De schoenmeting is geweest en alst goed is heb ik over 2 weken mijn proefschoenen, de meest oncharmante, maar het paar daarna wordt beter :).  En dan kan de fysio ook weer meer doen. Gaan we technisch lopen :).

Mijn arm wordt echt niks meer. Maar fluiten met 1 hand vond mijn vader niet tegenvallen :).

De gemeente helpt niks met mijn fietsvoorziening, maar lieve ouders hebben aangegevenmijn fiets te betalen, ikzelf de aanpassingen. Lieve vrienden doen inzamelingen en verkopen vanalles en er wordt n rek. nr geopend en dan komt de fiets, daarmee mijn zelfstandigheid er :).

 

Verstand en wil

9 mei was een rampdag. Inmiddels veel gebeurd, ziekenhuis, ziekenhuis, blixembosch, nu poliklinisch. 

Al eerder schreef ik dat ik mijn leven terug wilde. En ik stoot stteds tegen diezelfde steen...

Ik moet rusten, rustig aandoen, niet denken dat ik alles kan, niet zoals voorheen. En verstandelijk weet ik het wel. Ik weet dat ik een beroerte heb gehad en dat ik lichamelijke uitval heb, en hrsenletsel. De pest is alleen dat ik TEveel wil, TE snel. En dan vergeet ik even hoe ik nu ben. Mijn nieuwe lijf, mijn nieuwe alles. En dat doe ik niet expres, niet uit eigenwijsheid, want dat heb ik ook nog... , maar uit enthousiasme, uit doorzettingsvermogen/kracht.

Mijn voet vertoont steeds meer wondjes. Mijn arm doet pijn. Ik had niet in de gaten dat de trap schuren nu niet haalbaal is.

Maar met dat gevolg.. Dat ik erg veel spanning heb in mijn arm en been. Zo veel dat de fysio zich afvraagt of lopen nog wel altijd verantwoord is. Rust.

Ik vroeg vandaag aan de psycholoog hoe ik mijn verstand en wil ga koppelen.  Conclusie is:

Ik moet geremd worden, want zelf lukt t niet.  

En als ik zo doorga word t weer opname op bb of als ik overspannen raak, de paaz. En dat wil ik niet. Dus ik moet remmen. En de verbinding zoeken tussen verstand en wil.

 

HELP 

Leven terug

Ik dacht, ik ga naar huis, doe n dagje rustig aan en dat was t. Maar t is rot, het combineren van thuis met revalideren. De drukte. Mijn nieuwe lijf.

Alles moet ik opnieuw bedenken. de was aanzetten. ''Even'' naar boven duurt drie kwartier.Afgelopen week veel gesprekken gehad op blixembosch. Rustig aan doen, meer rusten, drie keer per dag een uur, geen heel huishouden proberen te draaien. Huishoudelijke taken niet als vanzelfsprekend, maar het in plannen.

 

 

Ik heb mijn eenhandsblokfluit, zelfs een keer naar het ensemble geweest.

 

Maar alles is anders en daar heb ik me echt in vergist! 

Mijn laatste blog . . .

. . tenminste. . intern in Blixembosch. Morgen naar huis! En dan 2 dagen in de week terug voor therapie.

Mijn leven komt weer een beetje terug.

Vandaag leuke quatre mains stukken gespeeld bij muziektherapie, bij psychologie nog eens de nadruk op ''rust nemen, niet teveel willen en lat niet te hoog''. Bij maatschappelijk werk formulieren ingevuld voor hulp thuis, ivm kindverzorging, vooral de jongste dan :). Bij ergotherapie t formulier gekregen om de aanvraag voor mijn fiets te doen. Meteen opgestuurd :). Ik sta ook ingepland, poliklinisch, om technieken te leren mbt eenhandig knutselen, mooi ontspannend :).

Goed nieuws: ik kan met mijn linkerhand naar mijn rechterschouder, en naar mijn linker en naar mijn mond (en dan zelf mijn pols strekken). Dus er zit misschien toch iets in? Ik kan wel al iets klemmen :) ben ik vandaag achter gekomen :).

Maar het is ook gek. ''Ik zal je een hand geven, want ik zie je niet meer.'''''Dank je wel voor je gezellige inzet bij de activiteitenbegeleiding''

Ja, het wordt afscheid nemen van een plaats waar ik nooit terecht had willen komen eigenlijk. Maar ik voel me hier wel veilig en op mijn gemak, een soort van tweede thuis? Ik weet t niet. Maar het is goed. Ik ga naar huis. Naar mijn man en kinderen, waar ik hoor. 

Met ''vallen en opstaan''

Snik.

Ik weet t niet meer. Suf.

Mijn evo deed me pijn, ik kreeg een andere. Die deed ook pijn. Nu een zwachtel, maar te weinig steun. Nu klapt mijn knie verkeerd en doet mijn knie pijn. Dus wordt t rolstoelen ipv lopen.

Net goed gepraat met ergo, straks fysio ipv test, omdat ik zo niet vooruit kan. Maandag fysio regelen en donderdag gaan ze de aangepaste schoenen meten.

Volgende week is manlief amper thuis, dus t wordt een zware week, misschien een rolstoel regelen.

Maar zonder beugel heb ik te weinig steun, mis ik ook de dikte daarvan en denk ik dat ik scheef loop. 

Soort van balans met overdenkingen

Nog 8 dagen en dan ga ik met ontslag. Ga ik weer thuis wonen. ''Mag mama weer thuis komen wonen?'' ''Mama woont toch al thuis?'' :) Zo gewoon, maar ook niet. Ik ben 4 maanden van huis geweest, lange tijd. Zoonlief is volgende week 10 maanden. Blegh.

 

Maar goed. Die 9 mei zal ik nooit vergeten. Maar als ik me bedenk, cva, longembolie, geen gevoel in linkerhelft, geen rompbalans, slecht praten, ontzettend moe. . . ben ik gegroeid.

Hectische, drukke maanden. Herstel, revalideren, thuisfront missen, onzekerheid, acceptatie, geduld, confrontaties, verlies (van mogelijkheden/zelfstandigheid en vriendin).

Kernwoorden. Maar al met al ben ik gegroeid. Ik zie meer mogelijkheden dan beperkingen, ik maak weer plannen. Ik ga vooruit.  

Ik kwam hier in een rolstoel, nog niet in staat om veilig zelf uit en in de stoel te kunnen, hulp met douchen. En nu: ik loop alles, doe alles zelf. Mijn eisen zijn bijgesteld, mijn tempo is lager. De cva heeft me veel ontnomen, maar ik ben er nog, ik kan nog mama zijn en dat telt. Er is veel gebeurd, er gaat nog veel veranderen, maar dankzij alle lieve steun red ik het wel.

Dus dank jullie allemaal voor het blijven meelopen op mijn levensweg die even een rotte zijweg nam.

 

Zou het niet anders. . . .

. . kunnen en moeten zijn?

 

Al lopend naar de ingang om mijn man op te vangen, denk ik terug aan mijn blog ''wat is normaal''. Ik loop voorbij de kantine, waar ik door t raam heen word begroet door verschillende revalidanten, van mijn afdeling, maar ook van de andere. Mensen die ik veel tegenkom op de gang of bij de activiteitenbegeleiding. Ik zie n lieve Turkse revalidant van beneden trots kijken, van de week sprak ik haar aan dat ze zo'n knappe kleinzoon heeft (1 jaar), het kind begint (na opdracht) te zwaaien. Mensen kijken en mensen begroeten. 

Ik loop daar, er komt me een vrouw tegemoet, duidelijk een ''normaal'' iemand, en ik zie haar kijken. Ze komt op bezoek, heeft een bos bloemen bij zich, ik zeg haar gedag. Ze momplt gedag terug. 

 Ik kom manlief tegen en samen lopen we naar de kantine waar ik zonder stok heen loop. Bij binnenkomst meteen een opmerking van een mederevalidant ''Hee Marloe, zonder stok?'' Lopen we verder. ''Goh, jij gaat echt hard vooruit.''

 

Wat is normaal? Ik ben blij met hoe ik ben, okeeee, ik had het liever een beetje anders gehad, maar goed, met hulpmiddelen en aanpassingen kom ik er ook. En wat een ervaring! Iemand zijn met een beperking, maar je hier niet zo voelen. Samen trots zijn omdat de ander ineens dr arm kan bewegen, of omdat ze op een tweewieler kan fietsen, of vragen hoe t was om mijn kind naar dr eerste schooldag te brengen en te halen.

 

Oke, ik had de cva liever niet gehad, maar mijn God, wat leer je veel, wat kom je tot veel inzichten hier. 

Wat is normaal?

Ik zit op een stoel (! geen rolstoel) in de gang van Blixembosch te wachten tot de ergotherapeute me komt halen. Er passeren heel veel mensen. Mannen, vrouwen, jong, oud, kinderen. Vooral mensen in een rolstoel, mensen lopend met een sling en stok , of met en rollator, mensen waarbij je, als je goed kijkt, ziet dat ze onder hun broek een beugel hebben, of mensen waarbij de schoen/enkel helemaal gefixeerd zit. Mensen met een sling, of juist met een hangende arm, een arm met niet of nauwelijks kracht en bewegingsmogelijkheid. Mensen. Ja, mensen. Mensen die niet ''normaal'' lopen of ''normaal'' praten. Mensen zonder benen, mensen zonder voeten, je ziet het hier allemaal.

Dat is wel een mooi plaatje, dat plaatje wat mensen zien als ''normaal''. Normaal, normaal lopen, je verstaanbaar kunnen maken, niet worden nagestaard. Hier wordt niemand nagestaard.  Hier is het normaal dat je ''anders'' bent.

Ik zit te denken en hoor voetstappen, voetstappen (dat is al een kenmerk). Voetstappen die niet ploffen (door te weinig controle), maar voeten die rollen (zoals ze dat noemen), zoals het hoort. Voetstappen. Ik hoor het. Schoenen met hakken. Lopen in en regelmatig tempo. ''Dat kan niet anders dan dat het iemand is die hier werkt.''

 Mevrouw Kweens, komt u met me mee? 

Mijn leven een beetje terug

Het was een geweldig weekend, dank!

Zaterdag de elektrische bakfiets getest. Ik ging er naartoe zo van ''we zien t wel'' ''laten we hopen dat t niet tegenvalt''. En het viel niet tegen. Het wordt m!De kids vonden het ook echt geweldig!

Zondag naar de kermis geweest, in rolstoel. Ik vond het heel erg spannend, waardoor mijn spraak even minder werd, maar dat kwam goed, heerlijk om samen te zijn met familie en te genieten!

Vandaag weinig therapie. Fysio gehad, lopen ging goed! :)  Na 20 minuten snelwandelen was mijn been moe. Ik liep tegen pijn aan, besproken en verholpen :). Goeie therapeuten hebben ze hier :). Ik had pijn bij het opstaan, ik stond verkeerd op, nu een goeie manier aangeprezen gekregen en het ging goed :). Dus nadenken over hoe ik opsta voor ik ga nadenken hoe ik moet lopen. Met de ergo net ook dingen besproken, we gaan morgen een fietsaanvraag indienen :). 

 Al met al....nog 22 dagen tot mijn ontslag. Ik ga die fiets hopelijk krijgen en dan komt mijn leven ook weer een beetje terug. Elke avond mijn eigen bed, mijn lieve kinderen en lieve man om me heen. Komt helemaal goed! 

Kogel door de kerk

Zo dan, vandaag overleg gehad met de arts. Ik ga 27 augustus met ontslag. Naar huis!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Dan nog poliklinisch verder, maar in ieder geval weer terug in mijn eigen huis!

 

Er moeten wel wat dingen geregeld worden, maar daar hebben we de tijd nu voor.

Morgen gaan we een elektrische bakfiets proberen en hopelijk volgende week bestellen :) 

Geduld

Ik heb een hekel aan het woord ''geduld''. Waarschijnlijk omdat ik dat in deze niet echt heb, of beter gezegd, echt niet heb.

Geduld moet ik hebben qua revalideren, lopen gaat beter, ik mag t weer zelf, maar niet door t hele gebouw, alleen over de afdeling. Geduld. Geduld met arm, been. Tijd nemen. Regeldingen vallen nog niet te regelen. Ik moet geduld hebben, we weten nog niet hoe t eruit komt te zien, wat er geregeld moet worden. Geduld.

Geduld.

Vandaag hebben ze over mij overlegd, ze weten mijn einddatum, maar ik weet het nog niet. Alleen de arts weet het nu en die is morgen niet. Ik moet wachten tot vrijdag. Dan staat het gesprek gepland. Vrijdag.

Geduld.

Rotwoord. Alles is onduidelijk en onzeker. Alles. Hoe ik voor de kids moet zorgen, OF k dat nog zelfstandig kan.

Geduld.

 

Bah.

Vandaag is mijn lieve jongen 9 maanden. Ik ben al bijna 3 maanden van huis.

Maar ik moet geduld hebben. 

Vrijdag!

Zo fes, dan fietsen, even niks, lunch, fes voor arm gaat vandaag beginnen, nog arm hand groep eten en naar huis! Rustig weekend deze keer, is beter. 

Langzaam komt er meer leven in mijn hand, das wel echt cool! Al durf ik nog niet echt te juichen. 

Stapje terug

En dan denk je, t praten ging gisteravond iets beter, dus dat isa gelijk als ik wakker word op dat niveau. Neeneenee. Het waren stotterende woorden. Maar naarmate de dag vorderde toch weer bijna normaal. Gelukkig.

Maar een stapje terug. Ik vertelde tegen de fysio dat lopen moeizamer ging, mijn been meer zwabberde (ik er minder controle over had) en mijn voet bleef hangen. Gekeken. En het is zo. Nu mag ik niet meer alleen lopen. Alleen onder begeleiding. Stapje terug. Kost me wat vrijheid, voor mijn eigen veiligheid. Volgende week weer testen en dan kijken we verder.

De FES ging niet goed (lopen met elektrostimulatie). Ik voelde de stroomprikkel niet, ook niet toen hij hoger werd gezet, en mijn voet gaf geen reactie. Stress.   Ik kon niks anders dan huilen, been was niet goed, fitness lukte niet. Met de arts gepraat. Het lijf is moe. Moet meer rusten. Ik geef teveel, ik wil teveel, te snel. Genoeg is genoeg. Goed is goed.

Het lijf kan mijn willende tempo niet aan, blijkbaar, en blokkeert.

Met de psycholoog goed gepraat. Blijkbaar leg ik de lat te hoog. Net zo hoog als voorheen, maar toen was die lat haalbaar, nu moet ik hem bijstelle. Dat is moeilijk! We gaan t er nog verder over hebben, ook hoe ik nu binnen het gezin pas, met de kinderen. Ik wil echt moeder zijn en dat gevoel ook hebben, maar heb ik niet.

Stress

Zorgen (over hoe het straks moet, terwijl ik niet weet waar ik over een maand sta) 

Het missen van mijn kinderen

Vermoeidheid (die ik amper voel)

Lijf dat niet mee kan komen

Hoge eisen

En ooooooooooooooooooooooooooooooooja, het verwerken van de beroerte.

Alles bij elkaar een hele kluif 

tja

................

.............

...........

7.30

gmhawmhaw

''hetlukt niet''

8.00

mhwamhwamhwa

 Huilen

''Lukt niet.'

''Patrick smsen. Help. Nood.''

Zuster komt.

Huilen

Huilen

Huilen

We gaan ambulance bellen. 

Bloeding?Praten kan niet. 

En je man komt naar het ziekenhuis 

Lees verder...